Wszyscy idą wielką drogą,
szeroką, prostą, zachęcającą,
kariery, bogactwa szukają
do tego po trupach dążą.
Być pierwszym, być lepszym
pokazać mądrość, piękno lub siłę
być choćby w głupocie najlepszym
to jest ich życiem i celem.
Lecz dokąd prowadzi ta droga,
co na jej końcu zostaje,
czy jest to szczęście, czy trwoga,
czy może w twarz dostajesz?
Czy jest jakieś inne wyjście,
jakaś ukryta odnoga,
czy możesz stanąć pośrodku?
Spójrz - tłum wciąż cię pcha.
Lecz może jednak nie tędy,
patrz, Ktoś rękę wyciąga,
i mówi: "Chodź, chodź za mną,
pokażę ci ścieżkę do Boga.
Ta ścieżka jest wąska i kręta
i jest w przeciwną stronę,
i idziesz nią sam, nie w tłumie
choć tłum cię do siebie wciąga.
Pamiętaj, w przeciwną stronę,
ostrożnie, wciąż w dół i głębiej,
nie szukaj poklasku i sławy
lecz trzymaj się Mnie coraz mocniej.
Nie myśl, że jesteś super,
w czymkolwiek lepszym od innych,
nie czuj, że załugujesz
na wsparcie, dobro, szacunek..."
To trudne i boli, kolana ranisz,
tłum wciąż woła i woła,
wciąż chce byś szedł za nim.
Nie bój się, tylko mocno trzymaj
śladów i słów - Tego, który prowadzi,
tam znajdziesz mądrość i siłę,
głęboką wiarę, miłość i przyjaźń,
prawdziwą co serce rozpali...
----------------------------
I będąc ostatnią, niegodną
lecz czując ciepło Twej dłoni,
słuchając Ciebie, mój Mistrzu,
pokarzesz mi miłość w oddali.
Proszę, choć jestem na końcu,
słaba, bezradna i głupia,
pozwól mi być u Twych Stóp
podążać za Tobą i słuchać.
2010
